Plus-Moeder-dag

Gisteren gebeurde er iets dat mijn hart diep raakte.
Echte ontroering.

Mijn kinderen stonden klaar met bloemen, een kaartje en een kleine attentie… voor mijn vriendin.

Ze waren er al het hele weekend mee bezig. In stilte, in overleg, met een plan.
Want volgende week is het Moederdag en dan zijn ze bij hun mama.
Dus wilden ze dit moment niet laten voorbijgaan.
Ze wilden hún plus-mama in de bloemetjes zetten.

En op dat moment werd het me opnieuw duidelijk:
dit is één van de moeilijkste rollen die er bestaat.

Moeder zijn op zich is al een onnavolgbare opdracht.
Je stuurt en volgt tegelijk.
Je hebt lief, je luistert, je draagt, je voelt.
Je troost, je beschermt, je viert, je lijdt mee.
Je houdt tientallen bordjes tegelijk in de lucht, verbonden met wezentjes waar je onvoorwaardelijk van houdt.

Maar plus-mama zijn…
dat vraagt nog iets anders.

Je houdt dezelfde bordjes omhoog,
maar zonder de vanzelfsprekende plaats die daarbij hoort.

Misschien heb je zelf kinderen, en probeer je iedereen evenveel te geven —
ook al voelt dat soms onmogelijk.

Misschien heb je geen eigen kinderen,
en groeit de band stap voor stap, voorzichtig, zoekend, echt.

Het is een verbinding die gedragen wordt door liefde,
maar die ook kan verdwijnen als de relatie stopt.

Het is een rol die eindeloos engagement vraagt,
maar waarin je toch afgewezen kan worden —
simpelweg omdat je “de mama niet bent”.

En ergens onderweg botsen werelden:
die van de mama, die van de plus-mama.
En ook daar sta je soms machteloos tussen.

Je houdt van een kind dat biologisch niet van jou is.
Je wil het beste. Je zou alles geven.

En toch moet je blijven zoeken.
Bijsturen. Loslaten. Opnieuw proberen.
Zonder op te geven.

Misschien is het één van de meest ondankbare rollen die er zijn.
Maar tegelijk ook één van de meest liefdevolle.

Een rol die vraagt om innerlijke stevigheid.
Om zachtheid.
Om een vorm van liefde die niet vastgrijpt, maar draagt.

Daarom is dit een ode.
Aan alle plus-mama’s

Bij ons was het gisteren al “Plus-Moederdag”.
Een weekje vroeger.

En ik zag hoe diep mijn vriendin geraakt was
toen ze thuiskwam en verrast werd met bloemen, kaartjes en zelfgemaakte cadeautjes.

Op dat moment besefte ik opnieuw
hoe groot deze rol is.

Misschien zijn er nog dingen die ik hier niet benoemd heb.
Voel je vrij om ze aan te vullen in de commentaren.
Super leerrijk!

Met vervulde groeten,
Johan