Moederdag

Moeder.

Misschien komt het woord wel van de meest pure betekenis die bestaat:
de bron.
De plaats waar leven begint.
Waar een hart voor het eerst wordt gedragen nog vóór het klopt in de buitenwereld.

Een moeder is zoveel meer dan een rol.
Ze is warmte wanneer het koud wordt.
Rust wanneer alles stormt.
Ogen die zien wat niemand anders ziet.
Handen die verzorgen, dragen, wassen, troosten, genezen en zalven.
Een stem die moed inspreekt wanneer iemand zichzelf kwijt is.
Een hart dat blijft luisteren, zelfs wanneer er geen woorden meer zijn.

Ze beschermt.
Ze helpt.
Ze wacht.
Ze voelt aan.
Ze geeft richting zonder zichzelf op de voorgrond te plaatsen.

En deze duizenden taken gebeuren vaak stil.
Bijna onzichtbaar.

In boterhammen die gesmeerd worden terwijl iedereen nog slaapt.
In nachten waarin zij wakker blijft terwijl de rest rust.
In duizend kleine gebaren die zo gewoon lijken dat niemand nog ziet hoe groots ze eigenlijk zijn.

Mijn moeder is ondertussen 83 jaar.
En nog steeds zie ik dezelfde kracht.

Wanneer we met de hele familie op vakantie gaan, lijkt het alsof alles rond haar beweegt.
Zij zorgt voor het eten.
Voor de samenhang.
Voor de sfeer aan tafel.
Voor de stemming wanneer iemand gespannen is.
Ze voelt wat nodig is nog vóór iemand het uitspreekt.

Soms denk ik: hoe kan één mens zoveel dragen?
Hoe kan iemand tegelijk rust brengen, verbinden, zorgen, organiseren en liefhebben zonder daar ooit echt mee op te houden?

Het is bijna alsof een moeder iets almachtigs heeft.
Niet luid of dominant.
Maar een stille kracht die het hele gezin mee richting geeft.
Alsof haar aanwezigheid alleen al maakt dat iedereen weer een beetje thuis komt.

En elke vrouw heeft een moeder in zich.
Ook al heeft ze geen biologische kinderen.

En misschien is dat wel het meest wonderlijke:
dat iemand zichzelf zo vaak vergeet
om anderen telkens opnieuw geboren te laten worden.

Dank je, lieve mama, voor alles ❤️🙏❤️